วันนี้..มายเฟรนด์ช่วยย้ำเตือนให้ผมได้เข้าใจตัวเองมากขึ้น....ว่าผมเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก...สิ่งเดียวที่ผมแพ้คือ...ตัวเอง.......

 

 

ผมนึกย้อนถึงตอนเป็นเด็กๆ ..ผมยอมรับว่าผมเปราะบางกับสิ่งที่เรียกว่า "ความสัมพันธ์" มากๆ... เพราะปกติแล้ว..ผมไม่เคยใส่ใจอะไรรอบข้างเลยซักนิด .. 

 

การที่ผมจะเรียกใครว่าเพื่อนสนิทซักคนนั้นเป็นอะไรที่ยากมาก.. 

 

ผมเริ่มต้นการคบกับคนอื่นด้วยการ "เสแสร้ง" เลยก็ว่าได้.. 

 

แต่มันก็เป็นเรื่องปกติล่ะนะ จะให้แสดงนิสัยจริงตั้งแต่แรกน่ะ..ทำไม่ได้หรอก.. สำหรับผมนะ คนอื่นผมไม่รู้..

 

แต่ถ้าถามผมตรงๆ...ผมก็จะตอบตามจริงนะว่า สถานะระหว่างเราเป็นแบบไหน.. ผมเคยตอบความจริงแล้วทำให้เพื่อนเสียใจมาแล้ว...

 

ผมไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึก "รัก" ...รวมทั้งกับครอบครัวด้วยล่ะนะ... ถึงจะโดนคำถามว่า "เคยรักพ่อบ้างมั้ย" ผมก็ตอบแบบเต็มปากเต็มคำไม่ได้....... ผมไม่รู้จริงๆว่า "รัก" แล้วต้องทำยังไง?...ต้องแสดงออกแบบไหน.. 

การที่ผมให้ความสัมพันธ์กับคนๆนึงและเห็นเขาสำคัญมาก ..มันยากมากจริงๆ

 

ทำไมถึงยากเหรอ?... เพราะกลัวไงล่ะครับ.. กลัวว่าหากคนๆนั้นสำคัญมากๆ แล้วผมเสียเขาไปผมจะอยู่ไม่ได้ ผมจะเจ็บปวด.....ผมเคยคิดจริงๆ...ว่าผมจะไม่มีใครเพื่อที่ตัวเองจะไม่เจ็บเวลาที่เสียไป... ถึงไม่มีความสุข แต่ก็จะไม่มีความทุกข์ด้วยเช่นกัน 

 

ผมรู้สึกว่าถ้าตัวเองไม่เจ็บปวด ไม่ร้องไห้ ไม่เป็นบ้าเป็นบอ ...คนๆนั้นจะไม่สำคัญอะไรเลยสำหรับผมจริงๆ...

 

ผมกลัวที่ตัวเองจะไม่รู้สึกอะไรเลย.... กลัวว่าเขาจะไม่สำคัญกับผมจริงๆ..

 

ผมไม่ใช่คนดีขนาดที่จะทำอะไรให้ใครโดนไม่หวังผลตอบแทน.. 

 

กลัวจริงๆนะ...การที่คิดว่าอีกฝ่ายสำคัญ..แต่อีกฝ่ายคิดว่าเราแค่คนๆนึงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตน่ะ

 

หลังจากผ่านอะไรมามันก็ทำให้ผมได้สำรวจความคิดของตัวเอง ..สิ่งที่ตัวเองเป็น ..สิ่งรอบข้าง ..คนรอบข้างมากขึ้น 

 

ทำให้เริ่มปลดเกราะตัวเองออกไปได้หลายอย่าง.. เริ่มยอมรับในสิ่งที่รอบข้างเป็นมากขึ้น เริ่มสงบกับความเปลี่ยนแปลง สามารถคุยกับคนอื่นได้อย่างไม่ตขิดตขวงใจเหมือนเมื่อก่อน... ผมรู้สึกว่าตัวเอง..จริงใจกับคนรอบข้างมากขึ้น... แล้วไม่ได้เห็นว่าพวกเขาจะเป็นคนที่มาทำร้ายความรู้สึกเราในภายภาคหน้าก็คงใช่...

 

ประมาณว่า..ไม่ได้คาดหวังอะไรจากคนรอบข้าง..แค่เฮฮาชิวๆไปตามประสา ...ถ้าเจอเรื่องไม่ถูกใจ.. ก่อนจะบ่นหรือแสดงอาการหงุดหงิดออกมาตรงๆ ..ผมจะลองคิดทวนดีๆก่อน ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมกำลังรู้สึกยังไง แล้วควรทำไงกับความคิด สิ่งที่เกิดในตอนนั้น เรื่องไหนลองคิดว่า เอ๊ะ ไม่เห็นน่าหงุดหงิดเอามาเป็นอารมณ์เลย ช่างแม่งละกัน ผมก็ปล่อยเบลอ มองข้ามไปได้ เห็นเป็นเรื่อง

 

"กะเรื่องไร้สาระขี้ประติ้วฉันไม่เอาอารมณ์ฉัน สุขภาพจิตฉันไปเสีย ไปหงุดหงิดด้วยหรอกนะ เหอะ!! กระเทือนอารมณ์ฉันไม่ได้หรอกย่ะ"

 

สิ่งที่ผมเสียใจก็คงเป็น... ตอนที่อยู่ด้วยกันน่าจะดูแลดีๆกว่านี้..ถ้าเขาไม่สบายใจเราน่าจะโทรหาบ้าง หรือพยายามจดจำอะไรให้มากกว่านี้...เพราะเขาคงเสียความรู้สึกที่ผมชอบลืมนู่นนี่บ่อยๆน่าดู...(เป็นอะไรที่ผมเพิ่งรู้ตัวว่าทำคนอื่นเซ็งเป็ดน่ะ......) เพิ่งมารู้ว่าต้องทำอะไรยังไงเอาหลังจากที่เสียไปซะแล้ว ผมเสียเพื่อนดีๆ พี่ดีๆ น้องดีๆไปหลายคนเพราะตัวผมเอง 

 

"ไม่มีใครทำร้ายผมได้ นอกจากตัวผมเอง" ..นั่นเป็น....เรื่องจริงซะยิ่งกว่าจริงอีกครับ.......พอผมได้ลองสำรวจความคิดตัวเองดีๆ..ก็มีแต่ตัวผมที่ทำร้ายตัวเอง 

 

จากนี้ไปผมบอกไม่ได้ว่าผมจะเป็นคนดียิ่งยวดของสังคม ... ผมแค่จะเป็นตัวของตัวเองต่อไป 

 

ผมไม่ใช่ว่าผมจะไม่โกรธ ไม่หงุดหงิด ไม่เสียใจที่ถูกว่าลับหลังนะครับ แต่คนที่ทำให้เขาต้องทำแบบนั้นก็ตัวผมเอง ผมก็เลยรู้สึกว่าผมไม่เห็นต้องรู้สึกอะไรเลย

 

แม้ว่า อาจจะถูกเกลียด ขยะแขยงจนอยากเอาเท้าขยี้หน้าแล้วลืมๆไปซะ ว่าเคยรู้จักคนแบบนี้ 

 

แต่ผมก็เลือกจะรักมากกว่าเกลียดครับ 

 

อย่างน้อย ก็ขอให้ผมได้เลือกความรู้สึกของตัวเอง แล้วทำให้มันคงอยู่ตลอดไปเถอะนะ 

 

ขอบคุณมากนะ 

มีความสุขมากๆนะครับ @poiizon 

Comment

Comment:

Tweet